FERDA NAYMAN

Çok uzak yerlerde arama sakın

Bir nefes arası sevgi dediğin

Hasretin saçlarını tarama sakın

Sevdanın darası  sevgi dediğin

Gönūl kelebeğin aşka konarsa

Hayat tepsisinde sevda sunarsa

Gurbet ayazında duygun donarsa

Beyazın karası sevgi dediğin

Aşk bazı gönūlde bitmez sancıysa

Hasretin kıvamı zehir,acıysa

Gece gūn ışığına bir yabancıysa

Işte "tam burası"sevgi dediğin 

Sabah, sana olsun uyanışlarım

Gözlerine değen ilk bakıslarım

Bahara dönerse kara kışlarım,

Yeşil hatırası sevgi dediğin

Mavi denir umutların rengine 

Dūşmese de bazen dengi dengine

Aşk atını mahmuzlayıp engine

Vuslata varası sevgi dediğin

İki can bedende buluşamazsa

Engel çıkıp yárine ulaşamazsa

Sevip sevdiğine kavuşamazsa

Olur, ruh yarası sevgi dediğin

Zamanın ardına vuslat eklemek

Hayat heybesine umut yūklemek

Gelmeyeni bir ömūr boyu beklemek

Ve "sabır narası" sevgi dediğin

Ferda Nayman

Yıllardır tutuşan alevim söndü 

Söylesene beni nereden buldun

Sararan yaprağım yeşile döndü

Sen benim ikinci baharım oldun 

Tek sebebim sensin başka arama

İlaçsın sen şu kanayan yarama

Bir yılda kaç mevsim var bilmem ama

Sen benim ikinci baharım oldun

Öyle bir mucize yarattın bende

Mutluluğa olta attım ben sende

Kara kışım bitti senin sayende 

Sen benim ikinci baharım oldun

Şimdi aşk damlıyor seven gönlümden 

Sevda türküleri düşmez dilimden

Senden öncesini sildim ömrümden 

Sen benim ikinci baharım oldun 

Gurbet çile verir, hasret inletir 

Aşk dile getirir, sevgi söyletir 

Ferdalim diyor ki durum böyledir

Sen benim ikinci baharım oldu

FERDA NAYMAN

Birden bire nerelere 

Çektin gittin mavi gözlüm 

Yüreğimi yarelere 

Ektin gittin mavi gözlüm

Elveda bile demeden

 Seni son bir kez görmeden

Son kez sarılıp öpmeden 

Döndün gittin mavi gözlüm

Yanında mevsim bahardı

Konuşacak çok şey vardı 

Koskoca bir hüzün sardı

Döktün gittin mavi gözlüm

Yanlız sana düştü gönlüm 

Seninle güzeldi ömrüm

Mutluluğu sende gördüm 

Söktün gittin mavi gözlüm

Unutma asla ismimi 

Gözlerinde gör resmimi 

Bu mevsim veda mevsimi

Yaktın gittin mavi gözlüm

Ferdali yolunu bekler

Solmasın dalda çiçekler 

Boşa gitmesin emekler

Baktın gittin mavi gözlüm

  FERDA NAYMAN

Bütün duygularım safa dizilsin

Kuzeyden, güneyden uçup gelerek.

Köyden çiçek, yoldan umut alsın da! 

İyiler de, kötüler de yerini bilsin.

Yıldırımlar düşsün ihanetin üstüne!

Bütün elemleri mazide kalsın!

Hasedi yazanlar yansın kül olsun!

İnsafsız düşüncenin ışığı sönsün.

Gelsende kahramanı olsan gönlümün! 

Hayat versen çöllerime su eksen!

O, kadar çok kaybettim ki hayatta!

Gönül sayfama doğsan tepeden... 

Aşkın zaferini yazsam olmaz mı?

Hasret buğusu 

Çökünce gözlerime

Tazelenir, senli günlerim.. 

Sen gelirsin aklıma

Ya şu engin deniz

Hangi çığlığı fısıldar sularında..? 

Uğultu, uğultu, boğuyor beni 

Tufanı bozuk bir kahkaha

Çınlıyor kulağımda

Sonra

Sustum ve 

Sessiz, sessiz oturdum

Yüreğimin içine

Boş geliyor 

Her şey boş

Sesini duymadığımdan, 

Şimdi ben 

Hangi esaretin 

Tutsaklığında çırpınıyorum

Soğuk ve 

Hançerlenmiş gülüşlerin bıraktığı

Boş bir hikâye içinde 

Yalnız avunuyorum 

Uzanmışım boylu boyunca 

Yitik düşlerin koynuna

Bir tek

Sen varsın aklımda..

Baharı koydum yüreğime,

 geçti artık"deme

Yeni başlangıçlar vaadediyorum bize.

Sanıyorsun ki..,

Tek sen yaralısın.

Herkes şen şakrak,

Sen tasadasın

Hayat yanlız seni sevmiyor,

Gün ışığında bile karanlıktasın.

Eline sinmis gül kokusundan,

Arınana kadar...

Yüreğine batan dikenleri,

Söküp atana kadar

Dokunduğum her yerin,

Papatya papatya kokana kadar..

Süre hiç önemli değil,!!

Can bedenden çıkana kadar

Her mevsimin, bahar olsun diye,

Gönül bahçeni,

Papatya ülkesi yapacağım.

Beni severmisin diye 

Sordum sana dua ettim

Nice rüyaları hayra 

Yordum sana dua ettim

Güzelliğin huysuzluğa

Son verince susuzluğa

Hâyâlleri mutluluğa 

Kurdum sana dua ettim

Baktım sevda durumuna

Boş verdim aşk gururuna

Vardım Allah huzuruna

Durdum sana dua ettim

Sevgi sürdüm gözlerime

Siir yazdım sözlerime

Vuslatını gizlerime 

Vurdum sana dua ettim

Duzelttim hep araları

Beyaz ettim karaları 

Sarılmayan yaraları 

Sardım sana dua ettim

Ferda Naym

İnsanlık nereye gidiyor böyle 

Seviyorum diyen

dile hasretiz 

Hep nefes nefese ve can havliyle

Küçük bir buseye bile hasretiz

Bir barış çağrısı iyi güzel de

Her cambaz oynuyor ayrı bir telde 

Herkes bir asabi silahlar elde

Bir çiçek uzatan ele hasretiz

Kötülük gitmiyor yerinde durur

Bombalar küçük çocukları vurur 

Biz bülbül görmeden  kökleri kurur 

Baharda açılan güle hasretiz 

Ardına sığınmak mazeretlerin

Suçu affettirmez cinayetlerin

Durum habercisi felaketlerin

Mutlu insanlara öyle hasretiz

Ferda Nayman

Sanki ayrılmadık sevgili gibi

Bir sabah kapımı çalıversene

Mutlak bir vuslatın mendili gibi 

Gözümün yaşını siliversene

Elvedanı unut hoşçakalı geç

Sanki yaşanmadı yüreğimden göç

Bana ait olsun aşkta bütün suç

Gel de büyüklüğü alıversene

Ben geldim diyerek gülen yüzünle

Aramı açsana dertle hüzünle

Seni seviyorum diyen sözünle

Mutluluk yolunu buluversene

Anlamsız  hasretin sona erdirip

Diline çok güzel sözler serdirip

Öfkeyi nefreti izne gönderip

Hoş görü anlayış doluversene

İlk bahar yaşasam ben de güzümde 

Yüzümüz de gülse biraz bizimde

Ellerin elimde gözün gözümde

Ömrümde yanımda kalıversene

FERDA NAYMAN

Benden uzak durup naz ediyorken

Anlaşıldı sen beni özleteceksin

Bir yabancı gibi belirliyorken

Yanan yüreğimi közleteceksin

Bana bir an bile sevdim demedin

Yaram kanıyordu bakıp görmedin 

Elini uzatıp merhem sürmedin

Demekki yollarını gözleteceksin

Ne kalem dayanır ne de mürekkep

ilham perimsin her şiirimde hep

Böyle kahretmekte nedir ki sebep

Bu yürek yaramı sızlatacaksın

Bir ip sal ruhumun derinliğine

Nefes ol bahtımın serinliğine

Talibim gönlünün yarenliğine

Acep nasıl bir yol izleteceksin

Gözüm sel eyleyip salgın olursam

Aklım del eyleyip çılgın olursam

Ne kazanacaksın solgun olursam

Sadece ömrümü tozlatacaksın

 FERDA NAYMAN